DPM-log Music is my life

Het begon allemaal in het najaar van 2002 met Idols (RTL4): De zoektocht naar nieuw zangtalent. En omdat dit programma veel kijkers trok, kwam SBS6 al gauw met een eenzelfde soort format: Popstars (toen nog Popstars The Rivals en daarna ook Do you wanna be a Popstar). Vervolgens kwamen X-Factor, Hollands Got Talent, The Voice of Holland en My name is. Na bijna 10 jaar van dit soort shows kunnen we de balans opmaken. Wie is de winnaar in deze wereld en zijn we niet een beetje talentanjacht-moe?

De zoektocht naar (zang)talent is natuurlijk niet nieuw. Het is eigenlijk al begonnen in de jaren 80 toen Henny Huisman met zijn Soundmixshow op de buis te zien was. Ook het begrip televoting is niet nieuw, wie herinnert zich niet een overbelaste telefooncentrale van de KPN, omdat mensen massaal gingen bellen tijdens de finale van de SoundMixShow. Het was daarom ook wel een gouden format om nieuw zangtalent via de televisie te scouten.

Wat alleen pijnlijk duidelijk werd, al vanaf de eerste reeks, was dat het zangtalent maar een beperkte houdbaarheid heeft. Tijdens de shows wordt men steevast de hemel in geprezen, vervolgens brengt de winnaar een draak van een single uit die wonderwel door de liefhebbers (lees: tieners) goed wordt ontvangen en gekocht. Ook brengen ze een album uit, dat is namelijk part of the deal als je winnaar wordt van zo’n show en dan raakt de zanger(es) langzaam in de vergetelheid. Ik vraag mij ook regelmatig af of de winnaar wel wat in de melk te brokkelen heeft of gewoon een commerciele speelbal wordt van een groot management, die oplegt wat er gezongen moet worden en in welk tv-programma de pupil mag optreden. Ze staan wel onder contract, dus ik denk dat er weinig te wensen overblijft. Uitzondering hierop was het feit dat 2 eerdere winnaars van X-factor zouden hebben geweigerd om in de openingsuitzending van de nieuwe serie acte de presence te gaan geven. Uitzonderingen bevestigen de regel, zullen we maar zeggen.

Wat verder opvalt aan deze shows is dat sponsors ook een flink aandeel hebben in de voortgang van de show. Op zich ook niet verwonderlijk natuurlijk, want de talentenshows worden tenslotte uitgezonden bij de commerciele omroepen. Er zijn altijd wel bedrijven en merken die hier brood in zien en hier veel reclamegeld insteken, wat ze vervolgens dubbel en dwars terugverdienen. Al die sms-jes die je kunt sturen om info over de shows te ontvangen of om op je favoriete kandidaat te stemmen, brengen bakken met geld in het telecomlaatje. En er worden ludieke acties verzonnen voor het winnen van kaarten voor live-shows en meet-and-greets met de wanna-be sterren.

En als we het dan toch over wanna-bees hebben, er zijn genoeg figuren in dit land die zo nodig moeten bewijzen dat zij toch echt het talent van Nederland zijn. En de producenten maken daar dankbaar misbruik van dat deze Hermans, Roefs en Marjans zichzelf compleet voor aap zetten. Het trekt kijkers en dus indirect ook inkomsten.

Als we het hebben over wie er het meest gebaat is bij talentenshows, dan zijn wat dat betreft de sponsors de grote winnaar. Met in hun kielzog de producenten. De talenten waar het toch eigenlijk om zou moeten draaien in deze shows komen er maar bekaaid af en overwegen soms een deelname in een andere talentenshow als Mystery guest. Een glansrijke carriere zit er voor de meesten niet in. Het talent raakt ook een beetje op, ieder programma vist in dezelfde vijver en echt grote sterren worden er in mijn optiek niet ontdekt. De kijker blijft wel programmatrouw en ja to buy it is to feed it.

Het zou de producenten dus sieren dat na dit seizoen programma’s als X-factor en The Voice voorlopig de ijskast in gaan. Dan zien we over een jaartje of 10 wel eens weer wat er dan voor talent rondloopt. Maar de wens is natuurlijk de vader van de gedachte.

Het begon allemaal in het najaar van 2002 met Idols (RTL4): De zoektocht naar nieuw zangtalent. En omdat dit programma veel kijkers trok, kwam SBS6 al gauw met een eenzelfde soort format: x93Popstarsx94 (toen nog x93Popstars The Rivalsx94 en daarna ook x93Do you wanna be a Popstarx94). Vervolgens kwamen X-Factor, Hollandx92s Got Talent, The Voice of Holland en My name isx85 Na bijna 10 jaar van dit soort shows kunnen we de balans opmaken. Wie is de winnaar in deze wereld en zijn we niet een beetje talentanjacht-moe?

De zoektocht naar (zang)talent is natuurlijk niet nieuw. Het is eigenlijk al begonnen in de jaren 80 toen Henny Huisman met zijn Soundmixshow op de buis te zien was. Ook het begrip x91televotingx92 is niet nieuw, wie herinnert zich niet een overbelaste telefooncentrale van de KPN, omdat mensen massaal gingen bellen tijdens de finale van de SoundMixShow. Het was daarom ook wel een gouden format om nieuw zangtalent via de televisie te scouten.

Wat alleen pijnlijk duidelijk werd, al vanaf de eerste reeks, was dat het zangtalent maar een beperkte houdbaarheid heeft. Tijdens de shows wordt men steevast de hemel in geprezen, vervolgens brengt de winnaar een draak van een single uit die wonderwel door de liefhebbers (lees: tieners) goed wordt ontvangen en gekocht. Ook brengen ze een album uit, dat is namelijk part of the deal als je winnaar wordt van zox92n show en dan raakt de zanger(es) langzaam in de vergetelheid. Ik vraag mij ook regelmatig af of de winnaar wel wat in de melk te brokkelen heeft of gewoon een commercixeble speelbal wordt van een groot management, die oplegt wat er gezongen moet worden en in welk tv-programma de pupil mag optreden. Ze staan wel onder contract, dus ik denk dat er weinig te wensen overblijft. Uitzondering hierop was het feit dat 2 eerdere winnaars van X-factor zouden hebben geweigerd om in de openingsuitzending van de nieuwe serie acte de presence te gaan geven. Uitzonderingen bevestigen de regel, zullen we maar zeggen.

Wat verder opvalt aan deze shows is dat sponsors ook een flink aandeel hebben in de voortgang van de show. Op zich ook niet verwonderlijk natuurlijk, want de talentenshows worden tenslotte uitgezonden bij de commercixeble omroepen. Er zijn altijd wel bedrijven en merken die hier brood in zien en hier veel reclamegeld insteken, wat ze vervolgens dubbel en dwars terugverdienen. Al die sms-jes die je kunt sturen om info over de shows te ontvangen of om op je favoriete kandidaat te stemmen, brengen bakken met geld in het telecomlaatje. En er worden ludieke acties verzonnen voor het winnen van kaarten voor live-shows en meet-and-greets met de wanna-be sterren.

En als we het dan toch over wanna-bees hebben, er zijn genoeg figuren in dit land die zo nodig moeten bewijzen dat zij toch echt hxe9t talent van Nederland zijn. En de producenten maken daar dankbaar misbruik van dat deze Hermans, Roefs en Marjans zichzelf compleet voor aap zetten. Het trekt kijkers en dus indirect ook inkomsten.

Als we het hebben over wie er het meest gebaat is bij talentenshows, dan zijn wat dat betreft de sponsors de grote winnaar. Met in hun kielzog de producenten. De talenten waar het toch eigenlijk om zou moeten draaien in deze shows komen er maar bekaaid af en overwegen soms een deelname in een andere talentenshow als x93Mystery guestx94. Een glansrijke carrixe8re zit er voor de meesten niet in. Het talent raakt ook een beetje op, ieder programma vist in dezelfde vijver en echt grote sterren worden er in mijn optiek niet ontdekt. De kijker blijft wel programmatrouw en ja x93to buy it is to feed itx94. 

Het zou de producenten dus sieren dat na dit seizoen programmax92s als X-factor en The Voice voorlopig de ijskast in gaan. Dan zien we over een jaartje of 10 wel eens weer wat er dan voor talent rondloopt. Maar de wens is natuurlijk de vader van de gedachte.

In 1965 begonnen als de eerste Nederlandse hitlijst, was de Nederlandse Top 40 jarenlang een fenomeen. De Top 40 had ook iets magisch in de de eerste decennia van haar bestaan. Misschien is dat idee nostalgie, als ik nu kijk naar wat er in de Top 40 staat, vind ik dat de glans er na ruim 45 jaar wel af is.

In de jaren 80 en 90 was de lijst nog gebaseerd op verkopen van echte plaatjes, vynilsingles of cd-singles. Nu is de lijst een afspiegeling van de gril van I-tunes en dergelijke. Dat is op zich al een aanslag op zoiets nostalgisch als de Top 40, maarja dat is nou eenmaal zo. Daarnaast is er ook veel veranderd in de muziek. Over smaak valt niet te twisten, het overgrote deel zal de inhoud van de lijst meer kunnen waarderen dan de wat oudere jeugd (vanaf een jaar of 25, 30). Maar de lijst van vandaag de dag mist gewoon genres.

In de jaren 80 had je natuurlijk typische 80's pop, met veel synthesizers. De lijst stond vol met acts als Madonna, Michael Jackson en bands als Duran Duran, Spandau Ballet en Wham. Goed, daar moet je van houden. In de jaren '90 werden we vooral overstroomd met de Eurodance, gekenmerkt door een rapper en een zangeres en vrolijke deuntjes. In die jaren was er ook genoeg rock, r&b, hiphop en dergelijke. Maar dat zie je in de huidige hitlijsten niet terug.

Nu moeten we het stellen met alweer een single van Rihanna, die ondanks haar nasale (en irritante) stemgeluid steeds weer scoort. En dan al die plaatjes waarin woorden en zinnen maar steeds herhaald worden, it's all about the money, money, money (uit "Pricetag") en I'm riding soll, riding solo, riding solo.(van die al even vervelende Jason Derulo). Tot vervelens toe hoor je ze ook, want in tegenstelling tot Radio 3 in de jaren 80 heb je nu ook 538, Q-music, Slam FM en noem maar op. Deze zenders doen niets anders dan de top 40 op randomplay uitzenden, met hier en daar wat klassiekers. Zat je vroeger (met je casseterecorder in de aanslag) te wachten tot je favoriete nummer op de radio kwam. Nu word je verveeld met alweer dat nummer, wat je toch al niet geweldig vond.

Is het dan allemaal zo erg? Nou nee, er zijn wel leuke plaatjes, maar je moet er heel erg naar zoeken. Het wordt hoog tijd voor een goede hiphop-act in de Top 40. En weer eens een goed trancenummer of andere goede dancemuziek en niet de zoveelste remix van David Guetta. En wat te denken van een beetje meer rock. Kortom meer variatie. Dat is wat de lijst xc3xa9n radioland nodig heeft. Tot die tijd zet ik nog even Grooveshark of Spotify aan met wat favoriete muziek.

In 1965 begonnen als de eerste Nederlandse hitlijst, was de Nederlandse Top 40 jarenlang een fenomeen. De Top 40 had ook iets magisch in de de eerste decennia van haar bestaan. Misschien is dat idee nostalgie, als ik nu kijk naar wat er in de Top 40 staat, vind ik dat de glans er na ruim 45 jaar wel af is.

In de jaren 80 en 90 was de lijst nog gebaseerd op verkopen van echte plaatjes, vynilsingles of cd-singles. Nu is de lijst een afspiegeling van de gril van I-tunes en dergelijke. Dat is op zich al een aanslag op zoiets nostalgisch als de Top 40, maarja dat is nou eenmaal zo. Daarnaast is er ook veel veranderd in de muziek. Over smaak valt niet te twisten, het overgrote deel zal de inhoud van de lijst meer kunnen waarderen dan de wat oudere jeugd (vanaf een jaar of 25, 30). Maar de lijst van vandaag de dag mist gewoon genres.

In de jaren 80 had je natuurlijk typische 80's pop, met veel synthesizers. De lijst stond vol met acts als Madonna, Michael Jackson en bands als Duran Duran, Spandau Ballet en Wham. Goed, daar moet je van houden. In de jaren '90 werden we vooral overstroomd met de Eurodance, gekenmerkt door een rapper en een zangeres en vrolijke deuntjes. In die jaren was er ook genoeg rock, r&b, hiphop en dergelijke. Maar dat zie je in de huidige hitlijsten niet terug.

Nu moeten we het stellen met alweer een single van Rihanna, die ondanks haar nasale (en irritante) stemgeluid steeds weer scoort. En dan al die plaatjes waarin woorden en zinnen maar steeds herhaald worden, it's all about the money, money, money (uit "Pricetag") en I'm riding soll, riding solo, riding solo.(van die al even vervelende Jason Derulo). Tot vervelens toe hoor je ze ook, want in tegenstelling tot Radio 3 in de jaren 80 heb je nu ook 538, Q-music, Slam FM en noem maar op. Deze zenders doen niets anders dan de top 40 op randomplay uitzenden, met hier en daar wat klassiekers. Zat je vroeger (met je casseterecorder in de aanslag) te wachten tot je favoriete nummer op de radio kwam. Nu word je verveeld met alweer dat nummer, wat je toch al niet geweldig vond.

Is het dan allemaal zo erg? Nou nee, er zijn wel leuke plaatjes, maar je moet er heel erg naar zoeken. Het wordt hoog tijd voor een goede hiphop-act in de Top 40. En weer eens een goed trancenummer of andere goede dancemuziek en niet de zoveelste remix van David Guetta. En wat te denken van een beetje meer rock. Kortom meer variatie. Dat is wat de lijst xe9n radioland nodig heeft. Tot die tijd zet ik nog even Grooveshark of Spotify aan met wat favoriete muziek.

Vrijdagavond 3 december 2010, zoxe2x80x99n driekwart jaar na het bestellen van de tickets, was het dan eindelijk zover: het laatste concert van Simply Red in Nederland. In een afgeladen Gelredome zong Mick Hucknall nog een maal zijn grootste hits voor Nederlands publiek.

Het was bij aankomst in Arnhem al redelijk druk. Vooral bij de plaatselijke McDonalds was het een drukte. De burgers en Franse frietjes vlogen als warme broodjes over de toonbank. De meeste concertgangers hadden rekening gehouden met een drukke avondspits en met mogelijke winterse neerslag en waren dus al vroeg ter plekke. Om 18:00 uur ging het Gelredome open, maar omdat we (vaste) tribuneplaatsen hadden ging we zo tegen kwart voor zeven naar binnen. Ik had pas een paar dagen van te voren vernomen dat er een voorprogramma zou zijn.

Dat voorprogramma begon om 20:00 uur en werd verzorgd door Charlie Dxc3xa9e, een singer/songwriter uit Rotterdam met begeleidingsband. De set duurde een half uur en dat was voor mijn part ook lang genoeg. De muziek was aardig, maar kon mij absoluut niet langer dan een half uur boeien.

Om 21:00 uur precies gingen de lichten in het Gelredome uit en werd een video gestart die op grote schermen werd getoond. Het was een aaneenschakeling van gebeurtenissen die de afgelopen 25 jaar hadden plaatsgevonden, met daarbij in chronologische volgorde korte fragmenten van nummers van Simply Red. Het publiek raakte al in extase bij het horen van diverse bekende nummers en kwam dus goed in de stemming. Na deze 4 minuten durende trip down memory lane viel het witte gordijn weg en startte Simply Red met xe2x80x98Your Mirrorxe2x80x99. Ik was nog niet eerder in Gelredome geweest, maar was verbaasd over de akoestiek. Ik had deze namelijk veel slechter verwacht. Maar de techniek was goed afgesteld. De band speelde ontzettend goed en de zang van Mick Hucknall was echt zeer goed. Je hebt van die zangers die geen moeite lijken te hoeven doen om goed geluid uit hun strot te krijgen. Nou daar is Mick dus xc3xa9xc3xa9n van.

De sfeer tijdens het concert was goed, Simply Red kon de zaal goed meekrijgen. Er werd luidkeels meegezongen door het publiek en hoewel de tribune bestond uit zitplaatsen, stond op het einde het merendeel van het publiek hier ook te dansen.

De nummers volgden elkaar in rap tempo op en na anderhalf uur verlieten de mannen het podium om na 5 minuten weer terug te keren voor een toegift van een kwartier. Die toegift werd afgesloten met xe2x80x98Holding back the yearsxe2x80x99, de single waarmee Simply Red wereldwijd doorbrak. Eigenlijk vond ik het concert wel wat aan de korte kant, Simply Red heeft in die 25 jaar meer nummers gemaakt dan de 20 nummers die ze speelden tijdens het concert. Het had iets langer mogen duren. Ook andere aanwezigen die bij het concert in Amsterdam waren geweest vonden het concert wat aan de korte kant. Nouja, less is more, zullen we dan maar zeggen. Het was de moeite wel waard om deze laatste show op Nederlandse bodem mee te maken. De tour gaat verder door het Verenigd Koninkrijk en zal worden afgesloten in het weekend van 18 en 19 december in de O2-Arena in London. Dan is het echt afgelopen en Farewell to Simply Red.

Vrijdagavond 3 december 2010, zox92n driekwart jaar na het bestellen van de tickets, was het dan eindelijk zover: het laatste concert van Simply Red in Nederland. In een afgeladen Gelredome zong Mick Hucknall nog een maal zijn grootste hits voor Nederlands publiek.

Het was bij aankomst in Arnhem al redelijk druk. Vooral bij de plaatselijke McDonalds was het een drukte. De burgers en Franse frietjes vlogen als warme broodjes over de toonbank. De meeste concertgangers hadden rekening gehouden met een drukke avondspits en met mogelijke winterse neerslag en waren dus al vroeg ter plekke. Om 18:00 uur ging het Gelredome open, maar omdat we (vaste) tribuneplaatsen hadden ging we zo tegen kwart voor zeven naar binnen. Ik had pas een paar dagen van te voren vernomen dat er een voorprogramma zou zijn.

Dat voorprogramma begon om 20:00 uur en werd verzorgd door Charlie Dxe9e, een singer/songwriter uit Rotterdam met begeleidingsband. De set duurde een half uur en dat was voor mijn part ook lang genoeg. De muziek was aardig, maar kon mij absoluut niet langer dan een half uur boeien.

Om 21:00 uur precies gingen de lichten in het Gelredome uit en werd een video gestart die op grote schermen werd getoond. Het was een aaneenschakeling van gebeurtenissen die de afgelopen 25 jaar hadden plaatsgevonden, met daarbij in chronologische volgorde korte fragmenten van nummers van Simply Red. Het publiek raakte al in extase bij het horen van diverse bekende nummers en kwam dus goed in de stemming. Na deze 4 minuten durende trip down memory lane viel het witte gordijn weg en startte Simply Red met x91Your Mirrorx92. Ik was nog niet eerder in Gelredome geweest, maar was verbaasd over de akoestiek. Ik had deze namelijk veel slechter verwacht. Maar de techniek was goed afgesteld. De band speelde ontzettend goed en de zang van Mick Hucknall was echt zeer goed. Je hebt van die zangers die geen moeite lijken te hoeven doen om goed geluid uit hun strot te krijgen. Nou daar is Mick dus xe9xe9n van.

De sfeer tijdens het concert was goed, Simply Red kon de zaal goed meekrijgen. Er werd luidkeels meegezongen door het publiek en hoewel de tribune bestond uit zitplaatsen, stond op het einde het merendeel van het publiek hier ook te dansen.

De nummers volgden elkaar in rap tempo op en na anderhalf uur verlieten de mannen het podium om na 5 minuten weer terug te keren voor een toegift van een kwartier. Die toegift werd afgesloten met x91Holding back the yearsx92, de single waarmee Simply Red wereldwijd doorbrak. Eigenlijk vond ik het concert wel wat aan de korte kant, Simply Red heeft in die 25 jaar meer nummers gemaakt dan de 20 nummers die ze speelden tijdens het concert. Het had iets langer mogen duren. Ook andere aanwezigen die bij het concert in Amsterdam waren geweest vonden het concert wat aan de korte kant. Nouja, less is more, zullen we dan maar zeggen. Het was de moeite wel waard om deze laatste show op Nederlandse bodem mee te maken. De tour gaat verder door het Verenigd Koninkrijk en zal worden afgesloten in het weekend van 18 en 19 december in de O2-Arena in London. Dan is het echt afgelopen en Farewell to Simply Red.

Het scenario lag al zoxe2x80x99n tien jaar op de plank, maar er was niemand die de film wilde uitbrengen. Onbegrijpelijk als je de film ziet. Uiteindelijk werd de film toch gemaakt en ging xe2x80x9cSintxe2x80x9d op 10 november in premixc3xa8re en draait nu in alle grote bioscopen van Nederland. Het eerste weekend werd de magische grens van 100.000 bioscoopbezoekers al bereikt. Dus dat beloofde watxe2x80xa6 een heerlijk avondje, want xe2x80x9chij komt, hij komtxe2x80xa6xe2x80x9d

De trailer beloofde al veel en natuurlijk de ophef over de filmposter zorgde voor de nodige promotie van de film. Maar het draaide natuurlijk allemaal om de film. In diverse bladen werd de film onder de noemer horror/thriller weggezet. Maar eigenlijk laat deze film zich niet zo in een hokje plaatsen. Er zat van alles in de film: een flinke portie actie, een dosis humor, thriller-achtige momenten en horror, ja dat zat er ook in en dan vooral in de vorm van rollende koppen en rondvliegende ledematen. Maar eng was de film absoluut niet, al was die Sint Niklas nou niet echt iemand die je wilt tegenkomen in een donker steegje. Dick Maas heeft wel weer een film afgeleverd waar duidelijk zijn stempel opstaat. Hij lijkt een patent te hebben op bepaalde humor en aan de actie is ook duidelijk te zien dat de film van zijn hand is. En het is zoals Dick Maas zelf al zei: "Het is De Lift, Flodder en Amsterdamned in een blender"

Even kort het verhaal (zonder al te diep in te gaan op bepaalde details en het einde te verraden): In de 15e eeuw trok Sint Niklas (Huub Stapel) met zijn bende op 5 december door Nederland om vervolgens dood en verderf te zaaien en de overgebleven bewoners berooid achter te laten omdat zoxe2x80x99n beetje alles van waarde werd geplunderd. Totdat de bewoners het niet langer pikten en de bende ombrachten door Sint en zijn bende met boot en al in de fik te steken. Jaren later, als volle maan en 5 december samen vallen keert de zombie-Sint met zijn zwarte (verbrande) zombie-Pieten terug om wraak te nemen en complete gezinnen uit te moorden. In de loop der tijd hebben de autoriteiten deze slachtpartijen steeds in de doofpot gestopt, omdat het binnen de katholieke kerk heel gevoelig zou liggen dat een afvallige bisschop zo tekeer zou gaan (iets wat gezien de laatste jaren niet zo gek is nu de katholieke kerk onder vuur ligt in verband met ontucht enzo). Een jongen (Bert Luppes) van wie de rest van het gezin compleet is uitgemoord, wil kostte wat het kost deze Sint een halt toeroepen maar wordt niet geloofd als hij later bij de politie (hij werkt daar dan zelf ook) een dossier inlevert met daarin alle informatie over eerdere 5 decembermoorden. Frank (Egbert-Jan Weeber), die zelf aan de moordende Sint ontsnapt wordt gezien als verdachte. Uiteindelijk gaan Goert en Frank op Sintjacht…

In deze film is het Dick Maas wederom gelukt om een mooi plaatje van Amsterdam te maken. In "Amsterdamned" en "Do not disturb" had hij dat al gedaan, maar deed het nu dus nog eens even dunnetjes over. Het resultaat mag er zijn. Goed gefilmde locaties, verrassende schrikeffecten en een origineel verhaal. Toch zijn er ook een paar kanttekeningen. Het verhaal duurt 90 minuten en het had wel wat langer en meer uitgebouwd mogen zijn. Maar goed, dat is misschien iets wat Maas zich ter harte mag nemen bij het maken van een volgende film. Het waren in ieder geval een leuke, soms spannende, maar zeker ouderhoudende 90 minuten. Zeker een film die je gezien moet hebben.

Het scenario lag al zox92n tien jaar op de plank, maar er was niemand die de film wilde uitbrengen. Onbegrijpelijk als je de film ziet. Uiteindelijk werd de film toch gemaakt en ging x93Sintx94 op 10 november in premixe8re en draait nu in alle grote bioscopen van Nederland. Het eerste weekend werd de magische grens van 100.000 bioscoopbezoekers al bereikt. Dus dat beloofde watx85 een heerlijk avondje, want x93hij komt, hij komtx85x94

De trailer beloofde al veel en natuurlijk de ophef over de filmposter zorgde voor de nodige promotie van de film. Maar het draaide natuurlijk allemaal om de film. In diverse bladen werd de film onder de noemer horror/thriller weggezet. Maar eigenlijk laat deze film zich niet zo in een hokje plaatsen. Er zat van alles in de film: een flinke portie actie, een dosis humor, thriller-achtige momenten en horror, ja dat zat er ook in en dan vooral in de vorm van rollende koppen en rondvliegende ledematen. Maar eng was de film absoluut niet, al was die Sint Niklas nou niet echt iemand die je wilt tegenkomen in een donker steegje. Dick Maas heeft wel weer een film afgeleverd waar duidelijk zijn stempel opstaat. Hij lijkt een patent te hebben op bepaalde humor en aan de actie is ook duidelijk te zien dat de film van zijn hand is. En het is zoals Dick Maas zelf al zei: "Het is De Lift, Flodder en Amsterdamned in een blender"

Even kort het verhaal (zonder al te diep in te gaan op bepaalde details en het einde te verraden): In de 15e eeuw trok Sint Niklas (Huub Stapel) met zijn bende op 5 december door Nederland om vervolgens dood en verderf te zaaien en de overgebleven bewoners berooid achter te laten omdat zox92n beetje alles van waarde werd geplunderd. Totdat de bewoners het niet langer pikten en de bende ombrachten door Sint en zijn bende met boot en al in de fik te steken. Jaren later, als volle maan en 5 december samen vallen keert de zombie-Sint met zijn zwarte (verbrande) zombie-Pieten terug om wraak te nemen en complete gezinnen uit te moorden. In de loop der tijd hebben de autoriteiten deze slachtpartijen steeds in de doofpot gestopt, omdat het binnen de katholieke kerk heel gevoelig zou liggen dat een afvallige bisschop zo tekeer zou gaan (iets wat gezien de laatste jaren niet zo gek is nu de katholieke kerk onder vuur ligt in verband met ontucht enzo). Een jongen (Bert Luppes) van wie de rest van het gezin compleet is uitgemoord, wil kostte wat het kost deze Sint een halt toeroepen maar wordt niet geloofd als hij later bij de politie (hij werkt daar dan zelf ook) een dossier inlevert met daarin alle informatie over eerdere 5 decembermoorden. Frank (Egbert-Jan Weeber), die zelf aan de moordende Sint ontsnapt wordt gezien als verdachte. Uiteindelijk gaan Goert en Frank op Sintjacht…

In deze film is het Dick Maas wederom gelukt om een mooi plaatje van Amsterdam te maken. In "Amsterdamned" en "Do not disturb" had hij dat al gedaan, maar deed het nu dus nog eens even dunnetjes over. Het resultaat mag er zijn. Goed gefilmde locaties, verrassende schrikeffecten en een origineel verhaal. Toch zijn er ook een paar kanttekeningen. Het verhaal duurt 90 minuten en het had wel wat langer en meer uitgebouwd mogen zijn. Maar goed, dat is misschien iets wat Maas zich ter harte mag nemen bij het maken van een volgende film. Het waren in ieder geval een leuke, soms spannende, maar zeker ouderhoudende 90 minuten. Zeker een film die je gezien moet hebben.

Een beetje aan de late kant, dit bericht, maar Jean-Michel Jarre komt voor de 2e maal naar Rotterdam. Op zaterdag 27 november 2010 zal hij in de Rotterdamse Ahoy een show opvoeren in het kader van de 2010-tour.

Ergens in het voorjaar werd al duidelijk dat Jarre opnieuw langs Europese zalen zou touren. Zo bevestigde hij dit aan en forumlid van de Nederlandse website, die dit filmde en op Youtube zette. Jarre kondigde aan dat hij in de 2e helft van oktober of november naar Nederland zou komen. Hij hield woord en het werd dus zogezegd 27 november 2010.

Het is de 4e keer dat Jarre naar Nederland komt en de 2e keer naar Ahoy. Hij was daar ook al in 1997, toen in het kader van zijn Oxygene 7-13 tour. Eerlijk gezegd was ik minder blij met de keuze voor Ahoy. De akoestiek valt daar nogal tegen. Bij het vorige concert had ik een tribuneplaats en de muziek galmde daar nogal vreemd rond. Ook speelde Jarre veel dingen niet live. Dat is bij deze show wel anders. Vorig jaar in Amsterdam (HMH) en dit jaar in Oberhausen (Kxc3xb6nig Pilsener Arena) kregen we daar al een voorproefje van. Hieruit bleek ook dat de show groeide gedurende de tour. We mogen dus wel wat verwachten. Verder zal de bezetting xe2x80x98on stagexe2x80x99 een beetje anders zijn. Dominique Perrier moest in verband met privxc3xa9-omstandigheden verstek laten gaan. Zijn plaats wordt nu ingenomen door Jerome Gueguen. Jerome heeft inmiddels zijn sporen verdiend in de elektronische muziek. Daarnaast zijn de verwachtingen hoog gespannen wat betreft eventuele nieuwe composities. Jarre is namelijk bezig met een nieuw album en liet in het voorjaar al een nieuwe track horen, het zgn. xe2x80x9cStatistics Adagioxe2x80x9d. Hoe dan ook het zal weer een concert worden om van te genieten.

Een beetje aan de late kant, dit bericht, maar Jean-Michel Jarre komt voor de 2e maal naar Rotterdam. Op zaterdag 27 november 2010 zal hij in de Rotterdamse Ahoy een show opvoeren in het kader van de 2010-tour.

Ergens in het voorjaar werd al duidelijk dat Jarre opnieuw langs Europese zalen zou touren. Zo bevestigde hij dit aan en forumlid van de Nederlandse website, die dit filmde en op Youtube zette. Jarre kondigde aan dat hij in de 2e helft van oktober of november naar Nederland zou komen. Hij hield woord en het werd dus zogezegd 27 november 2010.

Het is de 4e keer dat Jarre naar Nederland komt en de 2e keer naar Ahoy. Hij was daar ook al in 1997, toen in het kader van zijn Oxygene 7-13 tour. Eerlijk gezegd was ik minder blij met de keuze voor Ahoy. De akoestiek valt daar nogal tegen. Bij het vorige concert had ik een tribuneplaats en de muziek galmde daar nogal vreemd rond. Ook speelde Jarre veel dingen niet live. Dat is bij deze show wel anders. Vorig jaar in Amsterdam (HMH) en dit jaar in Oberhausen (Kxf6nig Pilsener Arena) kregen we daar al een voorproefje van. Hieruit bleek ook dat de show groeide gedurende de tour. We mogen dus wel wat verwachten. Verder zal de bezetting x91on stagex92 een beetje anders zijn. Dominique Perrier moest in verband met privxe9-omstandigheden verstek laten gaan. Zijn plaats wordt nu ingenomen door Jerome Gueguen. Jerome heeft inmiddels zijn sporen verdiend in de elektronische muziek. Daarnaast zijn de verwachtingen hoog gespannen wat betreft eventuele nieuwe composities. Jarre is namelijk bezig met een nieuw album en liet in het voorjaar al een nieuwe track horen, het zgn. x93Statistics Adagiox94. Hoe dan ook het zal weer een concert worden om van te genieten.